Η ΠΕΔΙΑΔΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ

ΚΑΝΤΕ ΤΟ FORUM ΔΙΚΟ ΣΑΣ, ΓΙΝΕΤΕ ΕΝΕΡΓΑ ΜΕΛΗ, ΕΚΦΡΑΣΤΕ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΣΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑ, ΑΝΟΙΞΤΕ ΝΕΑ ΘΕΜΑΤΑ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΑ TOPIC ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ. ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΙΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ!!!

Ωρα

Πρόσφατα Θέματα

» Τιτάνες- Τιτανίδες
Η Ιστορία της Ακρόπολης EmptyΔευ Αυγ 06, 2012 4:38 pm από makisma

» Ερμής
Η Ιστορία της Ακρόπολης EmptyΔευ Αυγ 06, 2012 4:36 pm από makisma

» Η Ιστορία της Βορείου Ηπείρου έως σήμερα (σύντομα)
Η Ιστορία της Ακρόπολης EmptyΤετ Αυγ 01, 2012 11:17 pm από makisma

» Fantastic Forum - Νέο Φόρουμ! fantastic-forum.info
Η Ιστορία της Ακρόπολης EmptyΣαβ Μαρ 17, 2012 5:33 pm από kwnos100

» Τεχνολογικό φόρουμ και βοήθεια πάνω στους υπλογιστές
Η Ιστορία της Ακρόπολης EmptyΣαβ Μαρ 17, 2012 5:31 pm από kwnos100

» 20 Ιουλίου
Η Ιστορία της Ακρόπολης EmptyΠεμ Σεπ 01, 2011 4:41 am από noname

» 19 Ιοιυλίου
Η Ιστορία της Ακρόπολης EmptyΠεμ Σεπ 01, 2011 4:36 am από noname

» 18 Ιουλίου
Η Ιστορία της Ακρόπολης EmptyΔευ Ιουλ 18, 2011 6:03 am από noname

» 17 Ιουλίου
Η Ιστορία της Ακρόπολης EmptyΚυρ Ιουλ 17, 2011 5:25 am από noname

Χρήσιμα. Κάντε ένα click

Ρίξε κι εδώ μια ματιά! Πάτησέ το

Blogger Tips and Tricks
Favorite Blogger Templates

Εργαλεία για το Pc σας

εορτολόγιο

τα πρωτοσέλιδα των ελληνικών εφημερίδων

Programma tv

total on line

Επισκέψεις

Website counter

    Η Ιστορία της Ακρόπολης

    noname
    noname
    Admin

    Αριθμός μηνυμάτων : 508
    Points : 1501
    Reputation : 2
    Ημερομηνία εγγραφής : 04/07/2010

    Η Ιστορία της Ακρόπολης Empty Η Ιστορία της Ακρόπολης

    Δημοσίευση  noname Την / Το Τρι Αυγ 03, 2010 12:07 am

    Η Ιστορία της Ακρόπολης

    Οι πρώτες μαρτυρίες που αποδεικνύουν εγκατάσταση ανθρώπων χρονολογούνται από τη Νεολιθική εποχή. Λίγα θραύσματα αγγείων και μερικά απομεινάρια κατοικιών μαρτυρούν ότι η Ακρόπολη κατοικήθηκε αδιάκοπα από το 5000 π.Χ. και μετά. Γύρω στα 1400 π.Χ. με το 1000 π.Χ. κτίσθηκε ένα ψηλό τείχος, με τεράστιους ογκόλιθους κι ένα παλάτι, στο σημείο όπου αργότερα ανεγέρθη το Ερεχθείο. Μέσα στο τείχος, που λεγόταν Πελασγικόν, υπήρχαν βωμοί, ιερά και μια πηγή, που ονομαζόταν Κλεψύδρα. Οι κάτοικοι της πόλης, που άρχισε να αναπτύσσεται κάτω από την Ακρόπολη, έβρισκαν καταφύγιο μέσα σ' αυτήν, όταν αντιμετώπιζαν εχθρικές επιδρομές. Ο χαρακτήρας της αρχίζει να γίνεται έντονα θρησκευτικός, καθώς οι κάτοικοι των γύρω συνοικισμών θεωρούν πως το κοινό κέντρο της λατρείας πρέπει να τοποθετηθεί σ' αυτήν. Έτσι χτίζεται ο πρώτος ναός, αφιερωμένος στο μυθικό βασιλιά Ερεχθέα, το Ερεχθείο. Ο ναός αυτός χρησιμοποιεί τον πωρόλιθο σαν πρώτη ύλη και σήμερα σώζονται τα θεμέλια του. Κατά τα μέσα του 7ου π.Χ. αι. χτίζεται το Εκατόμπεδο, που λεγόταν έτσι γιατί είχε μήκος 100 πόδια, στη θέση που αργότερα θα χτιστεί ο Παρθενώνας. Ο τύραννος Πεισίστρατος κτίζει ένα νέο Εκατόμπεδο στη θέση του παλιού, το 530, ενώ δίνει ώθηση και στη διακόσμηση της Ακροπόλεως, χτίζοντας ιερά και βωμούς σε θεούς, ημίθεους και ήρωες. Όταν οι Αθηναίοι εγκαθίδρυσαν το δημοκρατικό πολίτευμα, άρχισαν να χτίζουν καινούργιους ναούς για να λαμπρύνουν την πόλη τους κι έτσι γκρέμισαν το Εκατόμπεδο για να χτίσουν τον πρώτο Παρθενώνα. Ο ναός δεν τελείωσε, γιατί το 480 π.Χ. οι Πέρσες κατέλαβαν την Αθήνα και έκαψαν την Ακρόπολη, καταστρέφοντας τα πάντα και λεηλατώντας αξιόλογα έργα τέχνης.
         Οι Αθηναίοι , μόλις επέστρεψαν στην πόλη τους, άρχισαν να σχεδιάζουν την ανοικοδόμηση της Ακρόπολης, ενώ παράλληλα, για να ασφαλίσουν από μελλοντικές επιδρομές, οχύρωσαν τα Προπύλαια. Κατόπιν έθαψαν τα απομεινάρια της καταστρεπτικής μανίας των Περσών, σαν να έθαβαν νεκρούς και χρησιμοποίησαν κομμάτια από τα χαλάσματα σαν υλικό για τα καινούργια οικοδομήματα. Αυτός που σύνδεσε το όνομα του με την κλασική μορφή του βράχου ήταν ο Περικλής, που με τη βοήθεια άξιων αρχιτεκτόνων , όπως του Ικτίνου και του Καλλικράτη και του αξεπέραστου γλύπτη Φειδία, δημιούργησε το σπουδαιότερο μνημείο της αρχαίας εποχής, ένα καλλιτεχνικό σύνολο που προξένησε το θαυμασμό των αρχαίων. Χτίστηκε ο Παρθενώνας, που τελείωσε το 438 π.Χ., κατόπιν τα Προπύλαια που εγκαινιάστηκαν το 432, ενώ ο ναός της Απτέρου Νίκης, ένα μικρό κομψοτέχνημα που άρχισε να κτίζεται το 456, ολοκληρώθηκε το 425. Το τελευταίο κτίσμα που οικοδομήθηκε, μέσα στη δίνη του Πελοποννησιακού πολέμου, ήταν το Ερεχθείο. Αυτός ο ναός χτιζόταν από το 421 ως το 407. Το γεγονός ότι στη διάρκεια ενός φοβερού πολέμου, οι Αθηναίοι δεν σταμάτησαν να κτίζουν, αποδεικνύει τη σημασία που είχε γι' αυτούς το οικοδομικό πρόγραμμα της Ακρόπολης.
         Εκτός απ' αυτά, που ήταν τα σημαντικότερα κτίσματα, ο βράχος της Ακρόπολης περιέκλειε κι άλλα, όπως το "Βραυρώνειο", αφιερωμένο στην Άρτεμη και τη Χαλκοθήκη. Στις πλαγιές του εξάλλου κτίσθηκαν το Ωδείο, το Ασκληπιείο και το θέατρο του Διονύσου. Συνέχεια, διάφοροι Μαικήνες, βασιλιάδες της Ελληνιστικής περιόδου και ρωμαίοι αυτοκράτορες έστελναν στον Ιερό βράχο διάφορα αφιερώματα, που όμως δεν μπορούν να συγκριθούν με τα αγάλματα της κλασικής περιόδου. Προς τιμή του αυτοκράτορα Αύγουστου και της Ρώμης χτίστηκε ένας κυκλικός ναός, ενώ μια μαρμάρινη σκάλα και η πύλη που χρησιμοποιείται και σήμερα για είσοδος φτιάχτηκαν αργότερα, και γύρω στα 180μ.Χ. κατασκεύασαν τα Μικρά Προπύλαια που οχυρώθηκαν.
        Την εποχή του Μ. Κωνσταντίνου, η Ακρόπολη αρχίζει να παρακμάζει, καθώς η παλιά θρησκεία χάνει την αίγλη της. Ο θρησκευτικός της χαρακτήρας παραμένει όμως αναλλοίωτος, ο Παρθενώνας μετατρέπεται σε ναό της Παναγίας, τα Προπύλαια σε ναό των Ταξιαρχών και το Ερεχθείο σε ναό της Θεοτόκου. Την εποχή της Φραγκοκρατίας ο χώρος γίνεται τόπος κατοικίας των Φράγκων ηγεμόνων, τα Προπύλαια διαμορφώνονται σε ανάκτορα, ενώ σε κάποιο μέρος τους χτίστηκε ένας ψηλός τετράγωνος πύργος. Γενικά όμως η όψη της Ακρόπολης δεν υφίσταται αλλαγές. Κι όταν οι Τούρκοι κατέλαβαν την Αθήνα, ο Παρθενώνας, όπως είναι φυσικό έγινε τζαμί. Οι Τούρκοι έχτισαν σπιτάκια πάνω στην Ακρόπολη και χρησιμοποίησαν διάφορα κτίρια της για αποθήκες πυρομαχικών. Το 1655, ένας κεραυνός τίναξε στον αέρα τα Προπύλαια, ενώ λίγο μετά γκρέμισαν το ναό της Απτέρου Νίκης για να φτιάξουν σ' αυτόν πολυβολείο. Η μεγαλύτερη καταστροφή όμως έγινε το 1687, όταν ο βενετσιάνος Μοροζίνι, πολιορκούσε την Ακρόπολη. Μια οβίδα έπεσε στον Παρθενώνα, γκρεμίζοντας ένα μεγάλο μέρος του ναού. Κι ύστερα, όταν κατόρθωσε να καταλάβει το βράχο λεηλάτησε τους θησαυρούς, όπως είχαν κάνει πριν απ' αυτόν τόσοι άλλοι κατακτητές. Και το Ερεχθείο καταστρέφεται σιγά-σιγά, γιατί οι Τούρκοι χρησιμοποιούσαν τα μάρμαρα για να φτιάχνουν ασβέστη, που ήταν πρώτη ύλη στο χτίσιμο.
        Οι καταστροφές συνεχίζονται και το 1800 ο άγγλος Έλγιν, δωροδοκώντας τον Τούρκο διοικητή της Ακρόπολης, έκλεψε διάφορα γλυπτά τα οποία και μετέφερε στην πατρίδα του. Ευτυχώς μετά την απελευθέρωση υπήρξε διεθνές ενδιαφέρον για την προστασία και την αναστήλωση αυτού του μνημείου της ανθρωπότητας. Οι Έλληνες αρχαιολόγοι άρχισαν πρώτοι τις ανασκαφές, ενώ παράλληλα ξεκαθάρισαν το τοπίο γκρεμίζοντας ότι δεν ανήκε στην κλασική και υστερότερη εποχή. Ο Λουδοβίκος Ρος αναστήλωσε την Άπτερο Νίκη και από το 1874 άρχισε ένα ευρύ και αυστηρά επιστημονικό πρόγραμμα αποκατάστασης. Το πρόγραμμα αυτό συνεχίζεται μέχρι σήμερα, ενώ ένα άλλο πρόβλημα είναι η ατμοσφαιρική ρύπανση, που διαβρώνει και καταστρέφει τα μάρμαρα σιγά-σιγά.



    Ο  Παρθενώνας
    Σήμερα θα μιλήσουμε για τον ωραιότερο ναό της Ακρόπολης τον Παρθενώνα , αυτό το θαύμα της αρχιτεκτονικής και της ομορφιάς που καθώς περνούν τα χρόνια αποκτά όλο και περισσότερη αξία.
    Χιλιάδες άνθρωποι, μέσα σ' έναν πρωτοφανή πυρετό, εργάστηκαν για πολλά χρόνια για να γίνουν οι ασύγκριτοι σε πλούτο και ομορφιά ναοί της Ακρόπολης και τα αριστοτεχνικά αγάλματα. Τα καράβια ξεφόρτωναν συνέχεια στον Πειραιά πολύτιμη ξυλεία της Θράκης και του Λιβάνου. Από την Αίγυπτο έφτασαν πολλά φορτία με ελεφαντόδοντο. Η Θράκη και η Λιβύη προμήθευσε το χρυσάφι που χρειαζόταν για τα αγάλματα. Και η κοντινή Πεντέλη πρόσφερε το ολοκάθαρο και πολύτιμο μάρμαρο της.

      Ο Ικτίνος έκανε τα σχέδια της Ακρόπολης και ο Καλλικράτης. σπουδαίος αρχιτέκτονας, είχε την επίβλεψη των έργων. Τα αγάλματα τα ανάλαβε ο μοναδικός Φειδίας, ο πιο ονομαστός γλύπτης της Αθήνας, που όμοιος του δεν παρουσιάστηκε ποτέ και πουθενά ως την εποχή μας. Βοηθούς του ο Φειδίας είχε τον αδελφό του τον Πάναινο, που ήταν άξιος και στη ζωγραφική, καθώς και τον Κολώτη, που ήταν ειδικός στο να δουλεύει το χρυσάφι και το ελεφαντόδοντο.

      Πρώτος απ' όλους τους ναούς άρχισε να χτίζεται ο Παρθενώνας, πάνω στα θεμέλια του προηγούμενου ναού που είχε χτίσει ο Πεισίστρατος και τον είχαν καταστρέψει οι Πέρσες. Ονομάστηκε Μέγας Ναός και όχι Παρθενώνας. Το όνομα αυτό το πήρε αργότερα από ένα θάλαμο του ναού, που ονομαζόταν Παρθενών, επειδή εκεί συγκεντρώνονταν οι παρθένες που υπηρετούσαν τη θεά Αθηνά. Το υλικό για την κατασκευή του ήταν πεντελικό μάρμαρο, εκτός από το υπερυψωμένο δάπεδο, όπου χρησιμοποιήθηκε πωρόλιθος. Εννέα χρόνια χρειάστηκαν για την ανέγερση του ναού. Τα επίσημα εγκαίνια του έγιναν στα μεγάλα Παναθήναια του 439. Ωστόσο, το στόλισμα του ναού με τα αγάλματα του Φειδία, στη ζωφόρο και στις μετόπες, συνεχιζόταν και τελείωσε το 432. Δηλαδή για να τελειώσει ολότελα ο ναός, χρειάστηκαν δεκαπέντε χρόνια.

      Ήταν ναός περίπτερος , με δύο σειρές κολώνες , μήκους 70 μέτρων και πλάτους 31, Δωρικού ρυθμού ,με αρκετά στοιχεία Ιωνικού. Αυτή η σύνθεση των δύο αρχιτεκτονικών στοιχείων, έκανε το πελώριο οικοδόμημα πιο ανάλαφρο.

      Τι να πρωτοθαυμάσει κανείς από αυτό το αρχιτεκτονικό αριστούργημα που ονομάζεται Παρθενώνας! Όλα μελετήθηκαν και στην παραμικρότερη λεπτομέρεια τους. Επειδή το μάτι του ανθρώπου ξεγελιέται και τις μεγάλες ευθείες τις βλέπει στη μέση τους να καμπυλώνουν, οι σπουδαίοι Αθηναίοι αρχιτέκτονες χρησιμοποίησαν ελαφρές καμπύλες, ώστε στο μάτι να φαίνονται ευθείες. Οι κολώνες έγερναν ελαφρά προς τα μέσα για να οδηγούν το βλέμμα ψηλά. Αυτό το μεγάλο κτίριο το χαρακτήριζε η απλότητα, η σοβαρότητα, η επιβλητικότητα, αλλά και η χάρη. Ναι, οι εκατοντάδες τόνοι από μάρμαρο, θα 'λεγε κανείς ότι δεν του έδωσαν την αίσθηση του όγκου και του βάρους. Ταίριαζε απόλυτα στο γυμνό βράχο της Ακρόπολης, αλλά και σε όλο το περιβάλλον της Αθήνας με το ζωηρό της φως.

      Το εσωτερικό του χωριζόταν στον πρόναο το σηκό και τον οπισθόδομο. Στη ζωφόρο, που είχε συνολικό μήκος 140 μέτρων και ύψος 1 μέτρου, ο Φειδίας λάξευσε τα αριστουργηματικά του γλυπτά με θέμα την προετοιμασία της πομπής των Παναθηναίων. Πόση απλότητα, πόση λιτότητα, αλλά και πόση ζωντάνια και αλήθεια δεν υπάρχουν σ' αυτά τα ανεπανάληπτα γλυπτά!

      Στη μετόπη αναπαράστησε σκηνές από τη γιγαντομαχία. Στο ανατολικό αέτωμα διάλεξε σαν θέμα τη γέννηση της Αθηνάς από το κεφάλι του Δία και στο δυτικό τη σκηνή της φιλονικίας της Αθηνάς με τον Ποσειδώνα, πάνω στην Ακρόπολη.

      Στο σηκό ο Φειδίας έστησε το χρυσελεφάντινο άγαλμα της Αθηνάς, ένα πραγματικό αριστούργημα ομορφιάς, τέχνης, χάρης και επιβλητικότητας. Μας το περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια ο Παυσανίας, που το είδε στη θέση του όταν επισκέφτηκε την Αθήνα, έτσι όπως μας έκανε και την περιγραφή του αγάλματος του Δία, στην Ολυμπία, έργο και αυτό του Φειδία. Το ύψος του αγάλματος μαζί με το βάθρο έφτανε τα 15 μέτρα. Ήταν μια Αθηνά που στεκόταν όρθια , επιβλητική και ολοζώντανη. Φορούσε έναν Αττικό χιτώνα και τα χέρια της ήταν γυμνά, φτιαγμένα από ελεφαντόδοντο. Στο δεξί της χέρι κρατούσε τη φτερωτή νίκη, που είχε ύψος 1,80εκ. Και ήταν χρυσελεφάντινη. Στο αριστερό χέρι κρατούσε ακουμπισμένα στο δάπεδο, το δόρυ και την ασπίδα. Ανάμεσα σ' αυτά τα δύο υπήρχε ένα φίδι που παρίστανε τον Εριχθόνιο. Στο εσωτερικό μέρος της ασπίδας, ο μοναδικός ζωγράφος Πολύγνωτος είχε ζωγραφίσει σκηνή από τη 1η  γιγαντομαχία και στο εξωτερικό υπήρχε σκηνή από τον πόλεμο του Θησέα με τις Αμαζόνες. Σ' έναν από τους πολεμιστές ο Φειδίας είχε δώσει τη μορφή του Περικλή και σε έναν άλλο, σε ένα γέρο που σήκωνε μια πέτρα, τη δική του μορφή.

      Το χρυσάφι του αγάλματος ζύγιζε κάπου έναν τόνο! Οι Αθηναίοι κατηγόρησαν αργότερα το Φειδία πως είχε κλέψει αρκετό από το χρυσάφι που προοριζόταν για το άγαλμα και τον έφεραν σε δίκη. Μα εκείνος, που ήξερε πολύ καλά τον ανθρώπινο φθόνο, είχε λάβει τα μέτρα του. Είχε ζυγίσει το χρυσάφι που του παράδωσαν, το οποίο ήταν ακριβώς 44 τάλαντα. Το χρυσάφι στο άγαλμα το είχε τοποθετήσει με τέτοιον τρόπο, ώστε να ξεκολλάει εύκολα και να μπαίνει ξανά στη θέση του. Στη δίκη ζήτησε να βγάλουν το χρυσάφι και να το ζυγίσουν, πράγμα που έγινε. Και το βάρος του ήταν ακριβώς το ίδιο, 44 τάλαντα!

      Φυσικά ο Φειδίας αθωώθηκε. Αλλά, βρήκε καινούργιους μπελάδες. Τον κατηγόρησαν για ιεροσυλία, επειδή έδωσε στους δυο πολεμιστές της ασπίδας της Αθηνάς, τη μορφή του και τη μορφή του Περικλή, θα τον καταδίκαζαν οπωσδήποτε σε θάνατο, αλλά κατάφερε να δραπετεύσει και έφυγε για την Ολυμπία, όπου μαζί με τους δυο αχώριστους βοηθούς του έφτιαξε ένα καινούργιο αριστούργημα, το γιγάντιο χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία.

      Ξαναγυρίζουμε στον Παρθενώνα. Το θαύμα αυτό της αρχιτεκτονικής, έμεινε για πολλούς αιώνες άθικτο. Οι Ρωμαίοι τον σεβάστηκαν και οι Χριστιανοί το 500 μ.Χ. τον μετέτρεψαν σε χριστιανική εκκλησία, κάνοντας ελάχιστες αλλαγές στο εσωτερικό του. Φυσικά, αυτή την εποχή το πολύτιμο άγαλμα της Αθηνάς δεν υπήρχε. Ποιος ξέρει ποιοι το κατάστρεψαν για να πάρουν το χρυσάφι του. Η απληστία των ανθρώπων και η άγνοια, κατάστρεψαν ίσως το πιο αριστουργηματικό δημιούργημα των αιώνων.

      Το 1456 οι Τούρκοι με τη σειρά τους έκαναν τον Παρθενώνα τζαμί, χτίζοντας ένα μιναρέ στη ΝΔ γωνία του. Το κτίριο όμως δεν το πείραξαν. Το 1655 υπήρχαν σχεδόν όλα τα γλυπτά. Η καταστροφή έγινε το 1687, στις 26 του Σεπτέμβρη. Οι Βενετσιάνοι, με αρχηγό τον Μοροζίνη είχαν πολιορκήσει την Αθήνα. Ένας Γερμανός πυροβολητής έστειλε μια οβίδα στην Ακρόπολη, που χτύπησε τον Παρθενώνα. Τον Παρθενώνα που οι Τούρκοι είχαν αποθηκεύσει στο εσωτερικό του μπαρούτι. Η φοβερή έκρηξη που ακολούθησε, σμπαράλιασε κυριολεκτικά το ομορφότερο κτίριο του κόσμου. 

      Αρκετά χρόνια αργότερα, ο Άγγλος πρεσβευτής στην Πόλη, Έλγιν, πήρε άδεια από τις Τουρκικές αρχές ν' αφαιρέσει όσα γλυπτά ήθελε από τον πληγωμένο ναό της Αθηνάς και να τα μεταφέρει στο Λονδίνο. Οι εργάτες που τα ξεκολλούσαν έσπασαν αρκετά από τα αριστουργήματα του Φειδία. Τα υπόλοιπα τα φόρτωσε ο ιερόσυλος Άγγλος στο καράβι και τα πήγε στη χώρα του. Ονομάστηκαν Ελγίνεια μάρμαρα και βρίσκονται στο Βρετανικό μουσείο. 

      Σήμερα στον Παρθενώνα γίνονται πολλές εργασίες από εξειδικευμένους επιστήμονες για να ξαναγίνει ο ναός όπως ήταν παλιά όσο αυτό είναι δυνατό. Επίσης κάτω από την Ακρόπολη ετοιμάζεται το νέο μουσείο Ακροπόλεως. Ας ελπίσουμε ότι τα Ελγίνεια μάρμαρα θα ξαναγυρίσουν στον τόπο μας και θα τα θαυμάζουμε από κοντά σε κάποια από τις αίθουσες του νέου μουσείου.




    ΤΑ ΠΡΟΠΥΛΑΙΑ
    Ο μόνος δρόμος για ν' ανέβει κανείς στην κορυφή του ιερού βράχου της Ακρόπολης ήταν πάντοτε από τη δυτική πλευρά. Σ' όλες τις άλλες πλευρές οι πλαγιές είναι τόσο απόκρημνες που είναι αδύνατη η πρόσβαση απ' αυτές. 

              Σήμερα στον ιερό λόφο ο επισκέπτης ανεβαίνει από την πανάρχαιη ανηφοριά. Δεξιά και αριστερά της ανηφοριάς αυτής βρίσκονται τα ερείπια από μια μεγάλη σκάλα που είχαν φτιάξει οι Ρωμαίοι. Επίσης οι Ρωμαίοι τον 3ο αι.μ.Χ. είχαν φτιάξει στην είσοδο της Ακρόπολης μια ογκώδη και άκομψη πύλη η οποία σήμερα ονομάζεται πύλη Beule, προς τιμήν του Γάλλου αρχαιολόγου που την ανακάλυψε το 1852.

              Στο τέρμα της αρχαίας ανηφοριάς βρίσκεται η είσοδος της Ακρόπολης. Από την εποχή που φτιάχτηκαν τα πρώτα οικοδομήματα στο βράχο η είσοδος ήταν προστατευμένη με επάλξεις. Αργότερα την εποχή του χρυσού αιώνα του Περικλή πάρθηκε η απόφαση στην είσοδο της Ακρόπολης να χτιστεί ένα καινούργιο οικοδόμημα. Έτσι χτίστηκαν τα Προπύλαια.

              Τα Προπύλαια είναι λοιπόν το πρώτο κτίριο που συναντά κανείς μπαίνοντας στην Ακρόπολη. Ο αρχιτέκτονας Μνησικλής ήταν υπεύθυνος για την ανέγερση αυτής της νέας εισόδου, το 435π.Χ. Παρόλο που τον δυσκόλεψε το ανηφορικό έδαφος κατάφερε με τη φαντασία και τη τέχνη του να κατασκευάσει ένα λαμπρό και επιβλητικό οικοδόμημα. Είναι ένα αριστουργηματικό μνημείο σε σύνθεση Δωρικού και Ιωνικού ρυθμού. Μέσα από την κεντρική αίθουσα των Προπυλαίων περνούσε ο δρόμος για την Ακρόπολη. Οι άλλοι χώροι χρησίμευαν και σαν πινακοθήκη - η πρώτη πινακοθήκη του κόσμου. Εκεί είχε συγκεντρώσει τα πολύτιμα έργα του ο θαυμαστός ζωγράφος της εποχής εκείνης, Πολύγνωτος. 

              Τρία χρόνια μετά το ξεκίνημα των εργασιών για το χτίσιμο των Προπυλαίων, ξέσπασε ο Πελοποννησιακός πόλεμος και οι εργασίες διακόπηκαν. Έτσι ουσιαστικά τα Προπύλαια δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ. 

              Το μάρμαρο που χρησιμοποιήθηκε είναι το κατάλευκο μάρμαρο από το διπλανό βουνό Πεντέλη σε συνδυασμό με μάρμαρο από την Ελευσίνα που είναι πιο σκούρο. Έτσι ο αρχιτέκτονας έσπασε τη μονοτονία του λευκού και έδωσε έμφαση σε κάποια χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά στοιχεία.

              Το κεντρικό κτίριο των Προπυλαίων έχει διαστάσεις 18,20μ. μήκος, 25μ. πλάτος και 8,81μ. ύψος. Η πρόσοψη του κεντρικού κτιρίου έχει 6 δωρικούς κίονες ( 3 και 3 ). Οι εσωτερικοί κίονες του κτιρίου είναι Ιωνικού ρυθμού και ανάμεσά τους περνά ο ιερός δρόμος που οδηγεί μέσα στην Ακρόπολη. Είναι σημαντικό ν' αναφέρουμε ότι είναι χτισμένα σε διαφορετικά επίπεδα, για να εναρμονίζονται με την κλίση που έχει ο βράχος στο σημείο εκείνο. 

              Τα Προπύλαια με την επιβλητικότητα τους τονίζουν στον επισκέπτη την ιερότητα και τη λαμπρότητα του ιερού βράχου της Ακρόπολης


    ΤΟ ΕΡΕΧΘΕΙΟ

    Σήμερα θα μιλήσουμε για έναν πανέμορφο ναό της Ακρόπολης, το Ερέχθειο, που είναι γνωστός σ' όλο τον κόσμο για τις πανέμορφες κοπέλες-κολώνες, τις Καρυάτιδες. 

    Πρόκειται για ένα ιδιότυπο κτίριο αφιερωμένο στη λατρεία διάφορων πανάρχαιων θεοτήτων. Κατασκευάστηκε από πεντελικό μάρμαρο στη διάρκεια του πελοποννησιακού πολέμου, μεταξύ 421 και 406 π.Χ., μάλλον από τον αρχιτέκτονα Μνησικλή. Ο ναός πυρπολήθηκε πολλές φορές και πολλές φορές ανοικοδομήθηκε, ώσπου τον έκτο μ.Χ. αιώνα μετατράπηκε σε χριστιανικό ναό. Όταν η Ακρόπολη έγινε τουρκικό φρούριο, χρησιμοποιήθηκε ως κατάλυμα από τον Τούρκο διοικητή της φρουράς, για να έχει μέσα το χαρέμι του. Όταν η Ελλάδα ελευθερώθηκε το Ερέχθειο πήρε και πάλι την αρχική του μορφή. 
     



    Ο κύριος ναός είναι ορθογώνιος με μήκος 20,03 μέτρα και πλάτος 11,21 μέτρα, με έξι ιωνικούς κίονες στην ανατολική πλευρά. Η αίθουσα χωρίζεται σε τέσσερα τμήματα: Στο ανατολικό τμήμα, που είναι το κεντρικό βρισκόταν το πανάρχαιο άγαλμα της Αθηνάς, το ξόανο όπως ονομαζόταν, επειδή ήταν κατασκευασμένο από ιερό ξύλο ελιάς. Μπροστά στη θεά έκαιγε η περίφημη χρυσή άσβεστος λυχνία, έργο του γλύπτη Καλλίμαχου. 

    Το δυτικό τμήμα ήταν επίσης χωρισμένο σε τρεις αίθουσες. Εκεί βρίσκονταν οι βωμοί του Ποσειδώνα και του θρυλικού ήρωα Ερεχθέα, του Ήφαιστου και του τοπικού ήρωα Βούτου. Μια μικρή είσοδος οδηγούσε δυτικά στον περίβολο του τεμένους της νύμφης Πανδρόσου, το Πανδρόσειο, όπου ήταν φυτεμένη η ιερή ελιά των Αθηνών. Το δέντρο που βρίσκεται σήμερα στην ίδια θέση ξαναφυτεύτηκε το 1917. Από εδώ μια μικρή σκάλα οδηγούσε στον τάφο του Κέκροπα, του μυθικού βασιλιά της Αθήνας, ακριβώς κάτω από την νοτιοδυτική πλευρά του Ερέχθειου. 

    Στη βόρεια πλευρά, σε πιο χαμηλό επίπεδο, υπάρχει ένα τμήμα με τέσσερις ιωνικούς κίονες στην πρόσοψη και δυο στα πλάγια. Εκεί βλέπουμε μια κρύπτη, όπου ίσως κατοικούσε ο οικουρός όφις, ο ιερός όφις του Ερεχθέα, στον οποίο οι κάτοικοι των Αθηνών προσέφεραν κάθε μήνα μελόπιτες. 

    Πανέμορφη ήταν η ιωνική διακόσμηση της πύλης. Στην οροφή υπήρχαν μαρμάρινα φατνώματα, σ' ένα από τα οποία υπήρχε μια οπή που δεν έκλεισαν ποτέ, επειδή πίστευαν ότι έγινε από τον κεραυνό με τον οποίο, όπως αναφέρει μια παράδοση, ο Δίας έπληξε τον Ερεχθέα. Στην αριστερή πλευρά διακρίνονται τρεις οπές στο βράχο σαν ίχνη από την τρίαινα του Ποσειδώνα, η οποία έκανε να αναβλύζει αλμυρό νερό.

    Στη νότια πλευρά, μπροστά στον Παρθενώνα, βλέπουμε ένα άλλο τμήμα του ναού, όπου αντί για κίονες υπάρχουν έξι γυναικεία αγάλματα ύψους 2,30 περίπου μέτρων. Ο Βιτρούβιος τις ονομάζει "Καρυάτιδες", επειδή ο γλύπτης είχε χρησιμοποιήσει για μοντέλα του κορίτσια από την πόλη Καρυές κοντά στη Σπάρτη. Φορούν ιωνικό χιτώνα και φέρουν στο κεφάλι τους ένα κάνιστρο, που παίζει το ρόλο κιονόκρανου. Τη δεύτερη από αριστερά Κόρη την αφαίρεσε ο λόρδος Έλγιν και στη θέση της τοποθετήθηκε μια ψεύτικη. Σήμερα, λόγω της μεγάλης ατμοσφαιρικής ρύπανσης, οι υπόλοιπες βρίσκονται στο Μουσείο της Ακρόπολης, ενώ στην θέση τους έχουν τοποθετηθεί αντίγραφα.

    Ας ελπίσουμε ότι το Βρετανικό Μουσείο θα μας επιστέψει την Καρυάτιδα που έχει κι έτσι η πανέμορφη κόρη θα ξαναγυρίσει στον τόπο της, στο νέο Μουσείο Ακροπόλεως. 


    Η Ακρόπολη των Αθηνών

    Ένα από τα μεγαλοπρεπέστερα οικοδομήματα της αρχαιότητας Ο ιερός βράχος κατ' αρχήν κατοικήθηκε τη Λίθινη εποχή από τους Πελασγούς, κατόπιν, στους Μυκηναϊκούς χρόνους έγινε μια μικρή πόλη - κράτος. οχυρωμένη από περιμετρικό ισχυρό τείχος γη την προστασία του. Από το 1200 π.χ. άρχισαν να κτίζονται στην κορυφή τα ιερότερα κτίρια. Τα πρώτα προπύλαια έγιναν την εποχή του Πεισίστρατου, αλλά καταστράφηκαν από την εισβολή των Περσών όπως και όλα τα άλλα ιερά το 480 πχ
        Με την επιστασία του Φειδία, επί Περικλή επανακτίζονται τα πασίγνωστα οικοδομήματα, θαυμαστό γη την αρχιτεκτονικής τους.
        Ο Παρθενώνας το πιο σημαντικό από τα κτήρια της Ακρόπολης με σχεδιαστές και εκτελεστές τον Ικτίνο και τον Καλλικράτη (πιθανόν σε σχέδια του Φειδία). Τα προπύλαια και το Ερεχθείο με τις καρυάτιδες, που σχεδιάστηκαν και κτίσθηκαν από τον Μνησικλή.
        Ο ναός της Απτέρου Νίκης που κτίστηκε από τον Καλλικράτη. Την ίδια εποχή χτίζεται το θέατρο του Διονύσου, το Ωδείο του Περικλή και το ιερό του Ασκληπιού. Πολύ αργότερα κτίζεται το θέατρο του Ηρώδου του Αττικού.

      Η τρέχουσα ημερομηνία/ώρα είναι Σαβ Νοε 23, 2019 6:16 am